5 Ocak 2014 Pazar

Cumhurbaşkanına Mektubu Nedeniyle Oya Baydar’a Açık Mektup

Değerli Hocam,
Siz benim İstanbul Üniversitesi Sosyoloji (Gece) Bölümü’nde hocamdınız.
Hazreti Ali’nin “bana bir kelime öğretenin kulu olurum” dediği rivayet edilir.
Elbette üzerimde hakkınız vardır.
Tam da bu hakkınız nedeniyle sizi bir öğrenciniz olarak uyararak, en azından bir parça borcumu ödemeye çalışayım.
Henüz İstanbul’a yeni gelmiş bir üniversite öğrencisiyken, genç ve sosyalist bir asistan olan sizin derslerinizi seve seve izlerdim.
Dün sizin Cumhurbaşkanına yazdığınız mektubu okuyunca[1], acaba bu Oya Baydar ile o insan aynı mı? Acaba bildiklerini mi unuttu? Hafıza kaybına uğramış olmasın diye düşünmeden edemedim. Bunun üzerine bu mektubu kaleme alma ihtiyacı duydum.

Bırakalım bir sosyalisti bir yana, bir tutarlı bir demokrat olmanın koşulu, ulusu (ya da politik olanı, ya da devleti hepsi aynı yere çıkar) bir dille, dinle, kültürle, tarihle vs. tanımlayan bugünkü pahalı, baskıcı, bürokratik, militer ve merkezi cihaz parçalanmadıkça veya yıkılmadıkça en küçük bir demokratikleşme olamayacağını kabul etmektir.
Böyle bir kabulden hareket eden bir demokrat, bu devleti ya da yapıyı ya da mekanizmayı düzeltilecek bir araç olarak görmez. Çünkü böyle cihazlar ezilenlerin ve demokrasinin aracı olamazlar.
Bu nedenle, o mekanizmayı ele geçirmek isteyen güçler arasındaki savaş, bir demokratı üzmez, aksine sevindirir.
Çünkü bu binlerce yıllık, Firavunlar, Nemrutlar çağından kalma; tüm toplumu köleleştiren; ikiyüzlü ve sinik yapan; bir ur gibi tüm toplumun kanını emen bu devlet zaafa uğramadan, zayıflamadan, ezilenlerin tekrar cesaret bulup başlarını kaldıramazlar ve demokratik organlar örgütleyemezler.
Bu gerçek en son Gezi’de bir kez daha görüldü.  Eğer Hükümet tecrit olup Devlet’in polisini Taksim Gezisi’nden çekmeseydi, oraya katılan gençlerin hala özlemle hatırladıkları o bir iki haftalık “Taksim Komünü” gerçek olamazdı. Böyle bir yaşamın olanaklılığı hayal bile edilemezdi. Hükümetin peş peşe yaptığı yanlışlar olmasaydı, bunca insan sokaklara çıkmaz, bunca farklı güçler bir araya gelemezdi.
Tarih her zaman bu devletlerin büyük krizler, devletlerarası savaşlar veya devlet içi savaşlar (örneğin taht kavgaları vs.) sırasında ve sonrasında var olan devletlerin zayıflamaları, zaafa uğramaları durumunda ezilenlerin kafalarını kaldıracak gücü ve cesareti bulduklarını göstermiştir.
Timur’un orduları Bizans’tan ve Pers Uygarlığından devralınmış birinci Osmanlı devlet cihazını parçalamasa; şehzadeler arasındaki taht kavgaları kalan devleti de iyice zaafa uğratmasa Şeyh Bedrettin’ler, Börklüceler, Torlak Kemal’ler isyan edemez; İsyan çağrılarına köylüler cevap veremezlerdi.
Birinci Dünya Savaşı Rus, Avusturya Macaristan, Alman, Osmanlı vs. devletlerini iyice yıpratıp yıkılışın eşiğine getirmese, ne devrimler olurdu ne de geçici de olsa demokratik yönetimler ortaya çıkardı.
Şimdi Türkiye’de var olan Firavun ve Nemrutlardan kalma devleti ele geçirmek isteyen; ikisi de birbirinden gerici güç arasındaki savaş biraz olsun bu devlet üzerinde Timur’un ordularının veya başka bir savaşın yapabileceği türden bir yıpratma ve sarsıntı yaratıyorken; bir demokratın bu mücadelenin sertleşip daha yıkıcı olmasını umması gerekirken; siz oturmuşsunuz Cumhurbaşkanına mektup yazıp “Devlet krizine müdahale” etmesini istiyor ve “asıl vahim olan, devletin çürümüşlüğü” diye üzülüyorsunuz.
Bu devletin çürümesine üzülmek, müdahale istemek size mi kaldı?
Bırakın buna Baykal’lar üzülsün.
Bir demokratın bütün bu olanlara sevinmesi gerekir.
Siz eğer bir demokrat iseniz, devlet başkanına bu yıkımı engellemesi için değil; halka “henüz müdahale etmeyelim” bırakalım iyice birbirlerini güçten düşürsünler ondan sonra devlet hakkındaki yanılsamaların dibe vurduğu devletin en zayıf olduğu noktada kendi öz yönetim organlarımızı oluşturalım; şimdiden bunun için hazırlıklar yapalım vs. diye mektuplar döşenmeniz gerekir.
Bildiğiniz her şeyi unutmuşsunuz.
Hâsılı, siz farkında değilsiniz belki ama yerinizi devlet partisinin safları içinde seçmişsiniz. Bırakalım sosyalistlik iddialarınızı (bilmiyorum hala öyle bir iddianız var mı?) demokratlık iddialarınızı bile eski bir elbise gibi fiilen çıkarıp atmışsınız.
Demokratlığın ilk şartı ulusun bir dille, dinle, tarihle, sola, kültürle tanımlanmasını reddetmektir.
Demokratlığın ikinci şartı bürokratik, merkezi, militer, pahalı devleti reddetmektir.
Yani bugünkü Türkiye’deki devleti reddetmektir.
Siz ise bu devleti savunmaya başlamışsınız.
Eğer bir demokrat olduğunuzu düşünüyorsanız, yapacağınız tek şey, o yazdığınız yazı nedeniyle, bu memleketteki emekçilerden, demokratlardan açıkça özür dilemektir.
Demir Küçükaydın
05 Ocak 2014 Pazar

Hiç yorum yok:

Evet, “Tek Millet, Tek Devlet, Tek Bayrak, Tek Ülke”yi Demokratlar ve Sosyalistler Savunmalı

“ Tek millet, tek devlet, tek bayrak, tek ülke ” sloganı aslında sosyalistlerin ve gerçek demokratların savunması gereken bir slogandır. ...