Demir'den Kapılar

Şu habere bakalım: “ HDP'li Sırrı Süreyya Önder: Sayın Cumhurbaşkanına teşekkür etmek istiyorum HDP İstanbul Milletvekili Sırrı Süreyya Önder, "Sayın Cumhurbaşkanına teşekkür etmek istiyorum. Kongremizi bugün grup toplantısında gösterdi. Utanmadan ana akım medya bu görüntüleri verecek. Değerli basın emekçilerini ayırıyorum. Bu ülkenin üçüncü büyük partisinin kongresinde bir tane canlı yayın aracı yoktu. Bu ülkede böyle bir kongre olmamış gibi davrandılar" dedi ” “ Bu “teşekkürde” yanlış olan bir şey yok?  Sırrı Süreyya ironi yapmak için öyle demiştir ” denemez. “ Devletin başındakine elbette “sayın” diyecektir ” denemez. Bu bizim, yani bir demokratın, bir devrimcinin, politika yapma anlayışımızın tam da 180 derece zıddıdır. Bir İslamcı-Türkçü faşist diktatöre karşı “ironi” ile mücadele edilemez. Bir mücadelede politika diplomasiye kurban edilemez. Diplomasi her zaman politikanın aracı olmalıdır, politika diplomasının değil. Maalesef burada Politika dipl...

Türkiye’ye demokrasi gelmeyecek. Çünkü hiç kimse yapıyı eleştirmiyor, ya hep politikalar eleştiriliyor; ya da ahlaki eleştiriler yapılıyor. Örneğin gazetecileri alalım. Bütün elde kalan ve neredeyse sadece internette sesini duyurabilen muhalif ve demokrat olma iddiasındaki gazeteciler hep, namuslu ve dürüst gazeteci olmaktan söz ediyor. İktidarın gazeteleri satın alması, korkutması, el koyması karşısında, ya iktidarın gazeteleri kontrol altına almaması gerektiği; yani iktidara gelince ahlaklı olunması gerektiği; ya da gazete patronlarının ve sahiplerinin iktidarın baskılarına dayanması gerektiği, tabii yine ahlaklı olunması gerektiği türünden bir yaklaşım bütün basına egemen. Kimsenin aklına bunu sorgulamak bile gelmiyor. Bu yaklaşım sorgulanmadıkça da demokrasi gelmez. Bir demokrat önce bu yaklaşımın yanlışlığı üzerine yoğunlaşır.

Bugün, Özgür Gündem ’le dayanıştığı için Ragıp Duran ve Ayşe Düzkan’ın Mahkemeye çıkarılması vesilesiyle, Yapı’yı sorun etmeyenler, yani demokratların yokluğu bahsinde Medya konusuna girelim. Yapı’ya yönelik olmayan eleştiri ve programların eninde sonunda bir ahlaki eleştiri ile sonuçlanmasının en tipik örnek örnekleri medya alanında görülebilir. Açın bakın, Türkiye’de hala iyi kötü muhalif gazetecilik yapan gazetecilerin “ havuz medyası ” denen yayınlara yönelik eleştirilerinin tamamına, örneğin T24 ’e, Diken ’e vs.. Hepsi iktidarın desteklediği yayınlarda yazanları, son duruşmada, gazeteciliğe uygun davranmamakla; yani bir bakıma “ meslek ahlakına ” uymamakla eleştirmektedirler. Yani onları gereğinde aç kalmaya ama iktidar organında yazmamaya çağırmakta; onları cesur ve ahlaklı olmaya davet etmektedirler.